XERÎBÎ

KSN/ 29/5 2005- Xerîbî ne tiştekî başe û kes bi kêfa xwe naxwezî bibe xerîb. Xerîbî zore û zor nayê kêfê. Roja îroj em mêze dikin ku xort û keçên Kurdistanê çavên xwe xerîbîyê ne. Kî  rê tê da bibîne welatê xwe terk dike  û berê xwe dide xerîbî yê.

Wer tê zanînê ku welat terk kirin çareke û mirovan tengahîyê xelas dike. Dema welat hat terk kirin hîn heşê wan tê serê wan û dibînin ku tengayî kêm nabin û zêde dibin. Belê, dû koçkirinê hinek tengayî yên Kurdistanê holê radibin. Lê zêdetî tengayî yên nû xwe nîşan didin. Jan û hesreta durketina dê û bavan, zav û zêçan, hemu nas û cîranan tesirekê/bandorekê mezin ser mirovan pêda dike û çetintîya xerîbîyê zêde dike. Mirov wê demê qedr û qîmeta welat û gelê xwe dihesê.

Tê gotinê ku: „ Heyan masî di nav avê de dernekeve, hajiya wî qedr û qîmeta avê tune ye“.

Hinek dikanin bibêjin ku eger xerîbî aqas zor e, ma çima kesên ku  koç dikin dîsa venagerin cîhên xwe? Em jî dibêjin ku derd û kula Kurdan û Kurdistanê ji vê pirsê de xwe eşkere dike. Di serî de jî me got: „Xerîbî zore û zor nayê kêfê.“

Em dizanin ku xerîbî dûrketin e. Di roja iroj de tenê dûrketina welat re xerîbî tê gotinê. Lê gor me ne wusa ye! Em dûrketina hemu tiştên ku yên mene û ger em jê xwedî derbikevin xerîbî dihesibînin û em dibêjin bi rastî xerîbî ew giştin. Dûrketina welatê xwe, dûrketina zimanê xwe, dûrketina dînê xwe, dûrketina însanetîyê, dûrketina çanda xwe, dûrketina ji gelê xwe, durketina hemu nas û cîranên xwe û hwd.

„Her darik ser koka xwe heşin dibe“ dibêjin mezinên me. Ma hela em kes û rêxistinên me kurdan binêrin. Ma sedî de şendên wan ser kok û rîçika xwe ne. Loma jî di nav gel de nikanin rîçikê bigrin.Ger rîçik neyê inkar kirinê. Kesên ku rîçika xwe înkar dikin bi teybetî xwe înkar dikin. Mirovekê ku xwe înkar bike jî bûye xerîw. Lê rîçik çîye? Rîçik xwedî derketina kalik û pîrikan e, xwedî derketina qedr û qîmetên gelê ku ew di tê de hatîye dunê û kesayetîya/şexsîyeta xwe girtî ye. Xwedî derketina qedr û qimeta ew tiştên ku di alîyê mezinên wan de hatîye parastinê û hwd.

Raste, her tiştên kalik û pîrikan, yan jî di nav gel de heye nayê girtinê û havitinê. Ger pîvanek mirovan hebe. Bê pîvan ne heqî, ne jî neheqî tê zanîn. Kalik û pîrike me bê kêmasî û bê xeta nebûne. Zaf kêmasî û xetayên wan hebûye. Pir xetayên wan derbazî me jî bûne. Ji boy wê yekêye ku halê em di tê de ne tenê sedemek dema îroj nine, tesîra dema buhurtî jî ser roja îroj  ne kême. Em dema îroj ciqas xetayên kalik û pîrikên xwe dûrbikevin û rastîyên wan xwedî derbikewin weqas pêştve terin. Ew jî encax bî pîvanek rast mumkîne. Ser rêçik rast, ser rêçik delal. Lê ew rastî û delalî jî ger dîsa gor bingehîyên gel be, yên ku em dixwezin jê xwedî derbikevin, ne yên ku em jê şerm dikin. Dema kesekê gelê xwe şerm dike ger îdiaya xwedî derketinê jî neke. Di alîyekê de îdîakirina xwedî derketina gelê xwe û di alîyên din de jî şermkirina bi bingehîyên gelên xwe nakokîyek mezine. Ku em kurd îroj pirayî di vê nakokîyê de dijin. Dibêjin ku rojekê berûyek di darê de ketîye erdê û ser xwe re mêze dara ku jê ketîye kirîye û gotîya: „Va çi darek qertişok e!“ Lê kesên ku xwe kurd dihesibînin ger gelê kurd wusa newîne.

Zaliman û zordestan bi hukmê zilm û zorê em hemu însanên Kurdistanê ji hemu tiştên me yên hêja û delal xwestine dûrbixinin û gelekê jî dûrxistine. Em kurd pirayî di welatê xwe de xerîw bûne. Xerîbîya mezin xwe dûrketin e. Zarokên kurdan dîn, ziman û çanda kalik û pîrikên xwe dûrketine û dûrdikevin. Dûrketin çare nine û perîşantî ye. Em encax bi xwedî derketinê dikanin azad bibin û xwe azad bikin. Xwedî derketin jî berxwedan e, hember hemu tiştên gemar.

Em tenê sedema vê dûrketinê ji zalim û zordestan bibînin neheqî yê dikin. Ma qet xeta û sûcên me tune ye? Ya rastî, xeta û sucên me kêm ninin. Kêmasîk însanan ewe ku pêşt de ser sûc û xetayên xwe nafirikin, sedemên hemû xirabîyan dewrî ser însanên hember xwe dikin. Eger em şîar bibin û xeteyên xwe kêm bikin tesîra xirabîyên kesên derî me jî li ser me kêm dibin. Dema meriv xwe bikane biparêze, xirabîyên însanên din tesîrekê mezin ser mirovan nake.

Gotinek zaf baş heye:“Kurm ji darê nebe nikane darê pûç bike.“

                                                                                     Hesen Polat