KSN/ 9/ 2005- Xwedayê ku însan ji tûnetîyê de afirandîye ew serberdayî jî nehiştîye. Bi şandina pexamberan di derbarê rîya rast de ew agahdar kirine. Pêxamberbûna însanê yekemîn Hz. Adem (as) jî nişan dide ku Xwedê tu car însan bê vehîy nehiştîye. Xwedayê ku însan afirandîye herî baş dizane ku ji bona însanan çi baş û ne baş e. Loma em misilman qet şiphe nakin rîya ku Xwedê ji me re bi wesita pexamberên xwe nîşan da ye herî rîya rast e.

Pexamberê dawî Hz. Mihemmed (sav) eynî mîna pêxamberê pêşin Hz. Adem (as) emrên Xwedê yek bi yek di nav civaka xwe de bi gotin û pratîkên/emelên xwe hanîn cîh û nîşanî wan da. Ji ber ku jîyana Hz. Mihemmed pratikkirina Qur’an-a Pîroz e ew ji bona misilmanan mînak/nimûne ye. Em bi îfadekirina kilîta derê îslamê kelîmeya tevhid “La îlahe Îllellah, Mihemmed Resulleh” rêbertîya Hz. Pêxamber tînin zimên. Yanê bi vê kelîma em dibêjin ku “em bê Xwedê tu îlah qebûl nakin hemû emr û nehîyên ku pêxamber Mihemmed (sav) ji me re hanîye di rêbertîya wî de qebûl û testîq dikin.

Ji ber ku em gihîştine meha remezanê dixwezim ku di derheqa giringîya rocîyê û meha remezanê de bi kurtayî hinek bisekinim. Dema mirov xwest ku di derheqa girîngî û maneya prensibek îslamê de tiştekî bibêje mecbûre ku Qur’an û sunneta pêxamber (sav) binêre. Ji ber ku prensîbek wusa giringîya xwe ji wêderê digire. Meala du ayetên di derheqa ferzîyeta rocîyê wusa ne:1

“Hey ew kesên bawermend! Rocî çek ji kesên ku pêş we re hatîye ferzkirinê we re jî hatîye ferzkirinê ku hûn hember Xwedê hajîya mesûlîyeta xwe bibin”2

Meha remezanê ku Qur’ana ji bona însanan rêbere û rastîyê û nerastîyê ji hev derdixine di vê mehê de hatîye vahîy kirin. Ji we de kî gihîşt vê mehê bila wê bi rocî derbaz bike. Kî ku nexaş an jî rêwî bû bila qasî rojên rocî negirtîye dû re bigire. Xwedê ji bona we rihetîyê dixweze, çetinîyê naxweze. Ji we temamkirina va rojana û ji bona ku rîya rast nîşanî we dayê jê re tekbîr hanînê (Wî mezin zaninê)  û şukir kirinê dixweze.3

Dema rocî hat gotinê hema ji paşîvê heyan fitarê nexarin û nevexarin tê bîra me. Halbûkî di ayeta yekemîn de Rebbê me hîkmeta rocîyê wusa tîne ziman: “... Rocî çek ji kesên ku pêş we re hatîye ferzkirinê we re jî hatîye ferzkirinê ku hûn hember Xwedê hajîya mesûlîyeta xwe bibin”

Hela em xwe binirin ku hember Xwedê mesûlîyeta xwe tînin cîh an na. Êmê wê demê pirrayî pê bihesin ku bi rastî naynin cîh. Xwedê kêmasîya însanan dizane ku her demê derîyê lêborinê/tobeyê vekirî hiştîye. Loma meha remezanê ji bona me kesên gunekar û bi xeta re firsendekê pir mezine. Ger em hema tobe bikin û xwe serrast bikin. Em bîr nekin ku tobe kirin ji bona dubare nekirina eynî xetayê soz dayine.

Di ayeta duemîn de Xwedê bala me dikşîne di meha remezanê de nazîlkirina Qur’anê û sifetên wê. Qur’an ne ji bona mirîyan, ne jî ji bona di malê de dardakirinê nazîl bûye.

Wê çaxê çima em meha xwe ya remezanê bi Qur’anê manîdar nekin? Yanê em çima Qur’anê nexwînin û xwe re nekin rêber. Dema em vanê bi dil bixwezin Xwedê jî wê bike nesîbê me. Va meha bi bereket ji bona destpêkirinek wusa pir demekê minasibe.

Dema em di wî warî de bi dil gava yekemîn bavêjin Xwedê jî me re alîkarîyê bike. Ji bona misilmanekî karê herî girîng destxistina riza Xwedê ye. Meha remezanê jî di wî warî de îmkanekê mezin dide me.

Meha we ya remezanê pîroz be!

Hesen Polat

26.09.2005, Bad Urach