Portreyek an jî Kurdistaniyek!

Hecî Alya

Hêj ji piçûktiya xwe de tenêtî û xerîbî bûbû para wê.

Temenê wê negihaştibû 14-15 sala ku ew dabûn mêr.

Bûbû bûka gundê, Bûka Omariya bi navekî dinê bûka Merciyan…

Gundê ku berberî bi awayekî xurt lê dihat meşandin û ew berberî bi Mahmûdkî û Etmantîyê deng vedabû…

Bavê wê bi xwe li Mûsilê bû.

Ji mêj ve çûbûn wê derê… ji cirkî ku kalikê wê li Mercê hatibû kuştin… bavê wê bi xwe çend caran ketibû pêşiya bavkuştiyê xwe lê belê qey hêj dema wî nehatibû ku ji desta filitîbû.

Ji ecêba Alya piçûk bi bûkanî diçû mala kalik kuştiyên xwe.

Alya xwestibûn ji bo bi saya wê merivantiyê dev ji dujminatiya hevûdû berdin.

Yanî ji hêlekê de keça dijmina bû û diviyabû ku zû bi zû ewlehî pê neyê û li hember wê timî di tedbîra xwe de bin…

Lê  na ne Alya dijminatiyeke bi wî rengî di dilê xwe de li hember malxezûrên xwe didît û ne jî wan dikarîbû bi wî çavî lê binihêriyana…

bêgûman rewş û têgihaştina Alya dibû sedema vê yekê… digel ku ew li bajarekî weke Mûsilê mezin bûbû, dizanîbû têra xwe bi jiyana gund ya zehmet jî bîne…

Heke ku birçî jî bimana perwerdeya wê dest nedida ku li gel kesên biyanî rewşa xwe ji wan re bêje…

ji xwe ji ber vê yekê car caran dema ku xezûrê wê li oda gund rûdinişt û di nav xelkê de diaxift bi serbilindî bahsa bûka xwe dikir û pesnê wê dida…

Heçî zilamê wê bû, dilê wî tije gûman bû li hember Alya.

Dema ku biçûna ser bîrê ji bo avanînê ji bo ku bizane ka bi kê re diaxife xwe li ber vedişart û bi dizî ew dişopand.

Heke çend gotin bi jinikekê re kiribûna êvarê hesabê wê jê dipîrsî ku çi peyivîne…

Lê çîrok li wê derê neqediya di ser re dem derbas bûn ku ji xerîbiyekê berê xwe dan xerîbiyeke dinê.

Vê carê berê xwe dabûn Lubnanê… çend zarok bi dû Alya ketibûn 4 keçik û lawikek.

Gelekî xweza ye ku jinik berî zilaman bikevin û ciwanî û delaliya rûyê wan têk biçe.

Bi taybetî her zarokek hinek rindî ji rûyê dayika xwe deyn dikin û piştî çend zik zarok dayîk bi xwe êdî motajî rindiyê dibin… erê êdî zilamê wê rûyekî tazetir dixwest.

Dixwest ku dîsa bizewice.

Aha ew biryara xeternak bû sedema jihevketina Alya û zilamê wê.

Herçî ku berdana xwe ji mêrê xwe nexwest û wî jî ew berneda, lê Alya digot ”min histû li hember hemû daxwazên te xwar kir lê ez nikarim li ber vê yekê xwar bikim, kerem bike bizewice; lê hêvî neke ku ezê jî bi te re mîna berê bimînim.” û wisa jî bû.

Alya digel ku temenê wê hêj ne gelekî pîr jî bû, xwe da ser zarokên xwe û ew bi keda destê xwe xwedî kirin.

Diçû paqijiya malên xelkê dikir û malên wan dida hevûdû ji bo ku pariyek xwarina helal bigihîne zarokên xwe. Heta ku hemû zarokên wê zewicîn vê rewşê berdewam kir û wê dev ji xîreta xwe bera neda…

ji hêlekê karê xelkê dikir, ji hêlekê jî li gorî taqeta xwe bi xwarinçêkirinekê jî bûna alîkariya kesayetiyên ji bo kurdîtiyê ji welatê xwe derketibûn dikir…

birayê wê Behrî ji hêla rejîma Baas ya Saddam ve piştî bi salan di zindanan de ma hate şehîdkirin. Derd li derdê wê zêde dibûn.

Bi zarokatî veqetîna ji Mûsilê. Borandina jiyaneke li gorî ya bajaran sext a li gund û koçberbûna ber bi Lubnanê ve...

Lê hêj çîrok temam nebûbû… şerê navxweyî li Lubnanê dest pê kiribû û êdî li her derê şer bû. Alya jî êdî navsere bûbû. Wê di rojên ku kesek newêrîbû ji malê xwe derkevin jî, ji bo xwedîkirina zarokên xwe diçû malên ku xizmeta wan dikir…

Jiyaneke dinê jî li bende Alya bû… Alya dê bibûna Ewrûpî. Dê di taliyê temenê xwe de rêya xwe bi wê devera dinê jî xistana ka gelo çi li wê derê hebû?

Gelo dê aramiya ku di dinê de quncik bi quncik lê digeriya li Ewrûpa bidîtana yan na…

Ew jî mîna gelek kesan kete rêyên xerîbiyê… lê mîna ku wê ji serî de pê derxistibû, tu kelecan pê re çênebûbû dema ku ji bo Swêdê ketibû rê… wê xerîbî dîtibû xelek di xelekê de… mîna ku mirov di xewnan di xewna xwe de bibîne, her ku diçû xewna xerîbiyê lê kûr dibû… ma gelo wê navê xwe  kiribûna xerîbê dê çêtir lê nehatana?

Lê hun neynin bîra xwe ku Alya xwe diguherand, na ew diçû ku derê çand û jiyana xwe jî bi xwe re dibir.

Digel ku di zikê xerîbiyê de ewqas rêwîtî kiribû, tu guherîneke berbiçav ne di jiyana wê de, ne di axaftinên wê de û ne jî di lixwekirinên wê de…

Êdî ew tenê ne Alya ye, çûye hecê û ferza xwe bi cîh aniye. Na xwe çima em jê re ji niha û wade nebêjin Hecî Alya?

Rêwîtiya wê a ber bi Swêdê de bi xewnekê dest pê kiribû… gundê ku dê cara yekem bihatanayê berî ku biçê di xewna xwe de dîtibû…

Hecî Alya tu carî xwe li pîrbûn û zexeliyê danayne û heta ku jê tê li Swêdê jî diber xwe dide… ne ji ber tinebûnê yan bidestxistina çend quriş pere, lê belê ji ber xîreta xwe…

Ji sala ku çûye Swêdê dest bi çandina şênkayî û zêrzewatan kiriye û hêj jî berdewam e…

kêm kes dikarin bexçeyê xwe mîna yê Hecî Alya paqij û xweşik bikin.

Timî destê wê di nav de ye… lê heçî hatiniyê ji bexçe ye pirê wan xêra xwe dide nas û nenasan û camêriya ku bi hêza baweriyê her ku diçe lê xurt dibe li devera dinê ya ku herî bêtir egoîzm lê serdest e nîşan dide…

ji xwe bi rabûn û rûniştin û lixwekirina xwe ew jineke Kurdistanî ya bênîqaş e; her wisa  bexçeyê wê jî Kurdistanî ye.

Piştî lemê zêrzewat dest bi girtina tiştan dikin qilafetekî li nav baxçe datîne.

Kuncîlê qilafet bi xwe jî kurdistanî ne û dema yek ji dûrî ve lê binihêre dê bêje way Hecî Alya dîsa di nav bexçeyê xwe de kar dike.

Piştî ku wê ew qelafet li nav baxê xwe çikan nêzîkî deh kesên dinê jî mîna wê kirin û ew baxên piçûkên ku gelek kes ji bo bêhnberdana xwe diçînin bi qelafetan hate xemilandin. Her qilafetek jî xwediyê xwe bi awayekî eşkere dide naskirin; ji ber ku her kesî kuncîlên xwe yên kevin li wan kirine…

Mala Hecî Alya jî wisa ye…

 Dema ku mirov berê xwe dide firaxên li mala wê, bêhn û hesreta welêt jê difûre… ji cilkên nimêjê yên bi destê xwe nexişandine bigre bi dehan hunerên dinê yên ku ronahiya çavan dixwazin bala mirov dikişîne ser xwe.

Lê ê min ji hemûyan jî bêtir wê axaftina wê ya bedew a bi kurdiyeke herikbar bala min dikişîne… hem bi kurdî dipeyive û hem jî ji kurdan dixwaze ku bi zimanê xwe biaxifin…

Aha ev rûmeta giranbiha cîranê min e, na na ez êdî bêjim cîranê min bû çêtir e…

Wê bi dehan caran ez bi axaftin û bîranînên xwe birime li kurdistanê gerandime û min xwe herwekî li gundekî kurdistanê dîtiye..

Hecî Alya kurdistaniyek xeyalkirî ya di dilê min de ye.. ya ku dîn û dinya xwe pevre dimeşîne…

ya ku digel parastina dînê xwe dike dev ji xizmeta miletê xwe bernade û bi axaftina bi wî zimanî be jî taqet û alîkariyê didê…

Tu nekevekî ber desta Hecî Alya û timî weha liserpiya û di qenciyan de çalak bimînî…

Ez bi cîrantiya te bêjimar şad im û bi vê nivêsê te ber bi mala te ya nuh rê dikim û dibêjim oxira te ya xêrê be… Xwedê li dinê û axîretê qenciyê bike para te insaallah!

2005-09-25

mkurmanci@hotmail.com