KSN/ 30/8  2005- Dema ez li welat bûm,  min digot qey Ewrûpa behişteke rengîn e û tu cîyek ji Ewrûpa xweştir nîne. Ji xwe gotineka me kurdan heye dibêjin; " Dengê defê ji dûr ve xweş e " Lê dema mirov tê Ewrûpa, mirov dibîne ku derd û kulên herî mezin li van welata ne. Her tişt ne bi peran bi dest dikevin û pere ne serê her tiştî ne. Pirên mirovan li Ewrûpa bi nexwşîya rûhî ketine û pîskolojîya wan xirab bûne û ji %45 xelkên Ewrûpa li ba Doxtorên Sîkolok derman dibin. Lê kesên ku ji welatên Rojhilata Navîn hatine; wekî ereb, kurd, tirkan û wekî din, bi carek beyanîyê vê jîyan û kulturê ne  û bi tu awayî li hev nakin.

Bê guman hemû kes ne wusane, lê mirov dikare bêje kesên beyanî ji % 65 bi vî derd û merezî dijîn. Hesreta welat, dê û bav, kes û dost û eqreba bila li dera hana bimîne, piroblemên malbatî serê her kul û kunêrî ne.  Bi piranî ji van piroblemên malbatî, mêr di pelçiqin û xwelî li serê wan dibin. Jin, gelek bi hêsanî entegreyê jîyana Ewrûpa dibin û gelekî sedemên vê yekê hene.

Qismên Mêran di karekterên xwe de girtî ne û naxwazin piroblemên xwe yên malbatî bi hevalên xwe re parve bikin û pirobelmên xwe û jina xwe ji kesekî re bibêjin. Mejû û dilê mêran dibe wek kewara derd û kulan û çi hebe davêjin bin kewarê û herwekî şervanekî qehreman bi derdê xwe re şer dikin û hetanî ji destê wan werin nahêle bêhn jê derkeve. Ev rewşa mêran dibe sedemî xirabbûna piskolojîya wan.

Lê piranîya jinan ne wek mêra ne. Jin di her firsetê de, derd û xweşîyên xwe bi hevalên xwe re parve dikin û derê kewara derd û kulên xwe vedikin û derdên xwe ji hevalên xwe re; heta ji kesên xerîb re jî dikare bêjin. Ev yeka hana jî di warê piskolojî de, ji jinana re pir dibe alîkar ku jin hinek derdên xwe bi hevalên xwe re parve dikin û barê wan sivik dibin.

Sîstem û polîtîka li welatên Ewrûpa terefdarê jina ne. Di pefçûnek herî piçûk de, dixwazin alikarîya jinan bikin ku mêr û jin hevdû berdin û malbat hilweşe. Ji ber ku li gora pisporên  Ewrûpîyan, wexta jin û mêr hev berdan helandina wan hê hêsantire û di werê aborî de jî li gora menfietê dewletê ye.

Ji bilî politika dewletê, sazîyên teyîbet ji bona jinan hatine avakirin û parêzerên teybet bona alîkarîya jinan hatine wezîfedarkirin û xanî, xwarin û peran jî didin wan. Iroj gelekî  rêxistin henin ku xwedêgiravî alîkarîya jinan dikin, lê di eslê  xwe de tîcaret dikin û gelekî peran li ser navê alikarîya malbatan ji dewletê digirin.

Ev piroblemên ku me li jor behsa wan kir, bi piranî di nav malbatên ku ji dîn xwe durin de derdikevin. Bêguman dema mirov ji civak û dinê xwe dûrket, wekî peza ku ji kerî dûrkeve û li pêy kerî bimîne, wê bibe xwarina guran.