KSN7 3/7 2005- Kekê Qasim, ronekbîrê gundê me! Tu çawa yî baþ î? Ez dizanim ku dema tu çav li pirsa “Tu çawa yî baþ î” ketî nemeyên ku eskerên me bi nîvtirkiyekê dihatin nivîsandin û “buyuklerin elerînden, kuçuklerîn gozlerinden operîm” diqediyan hatin bîra te. Erê lê piþtî vê lêpirsînê ez êdî baþ dizanim ku niha baþ î û dibiþirî jî. Ma ne bes e, di vê demê de mirov karibe bikene.

Herê lê ma jê çêtir kurkirina poran û þayîkirina temeliyên ciwana û pîran.

Haya te jê heye, ku gelek seriyên ku tu bi destê xwe pîlana didiyê û bi dilê xwe paleyê tê de dikî xwe di ser te re dibînin ne wisa? Hem jî bi wan seriyên di nav destên te de dibin mîna heftokên zaroka.

Tu bi xwe jî dizanî ku ew caniyên ku tu sewax û boyaxa wan ji derve de dikî nod û neh ji sedî bêbingeh û rizandî ne ne wisa? Digel sewax û boyaxa ji derve de ez dizanim ku carna jê xîreta te hew bi xwe dikare û hin kut û sitûnan li binê beþtên þikandî û li ber dîwarên zikdayî dixe. Lê ew seriyên vikî vala herî bêtir jî wê gavê ji te dilteng dibin, wê dema ku tu bi rastî jî tiþtina ji bo wan dikî.

Lê gava ku tu karê wan xapandin û naveroka wan bi wan dajibîrkirinê ve mijûl î, kêm kes mîna te qenc hene li gel wan.

Ax ji derdê wan serên vala û heyfa ew dema ku di ber serê wan de dibihure. Herê lê, tê bîra te ku ez çiqas hêrs dibûm û di ber re jî dikeniyam, dema ku te muyê piþ hustiyê wan pîra jê dikir û wan jî mînanî xortên çarde salî di neynikê de li xwe dinihêrîn û bi çakûça te nuh daye serê wan awir didan xwe û temenê (emrê) xwe yekcar jibîr dikirin.

Erê lê ew dikanka te ya piçûk bi rastî girîngiyeke xwe ya mezin heye. Qe nebe qansî laboratûwareke serbixwe dikare bikêr were. Bi sedan serî tên ber destê te û xwe dispêrin bextê te. De êdî tu jî ji bo zarok û neviyên wan qenc li serê wan binihêre û wan veqetîne beþan. Ji bo mînak serên beroþî, serên icûrî, serên xirtikî, serên kundirî, serên patoþkî, serên heftokî...

 Û heke tu dixwazî wan li gor simbêlên wan veqetîne beþan; ewên simbêl qeytan, yên simbêl palik, yên simbêl qîtik, yên simbêl pejûlek û yên simbêl di dev de. Nebî nebî tu bala xwe nedî ray û raman,  bîr û baweriya wan, lê bala xwe bid xwediyê wan simbêlên qeytanî û yan wan seriyên gindorî  ku mirov bikelîne þîva yamyama ya du roja ji wan derdikeve ku çiqas mejî di serê wan de heye û di nav wî mejiyê bêsînor de çend cihok ji bo çemên bîr û baweriyê, ray û ramanan vekirine. Erê lê ez ji niha de dibînim ku destê te li meqesa te sist bû û tu di ber xwe de dibêjî “hema bi xwedê di geleka ji wan de cihokek tenê jî tune ye û yên ku hene jî hineka bi zorê di wan de vekirine. Tu zanî niha çi hat bîra min, ma ji ku tuyê zanibî. Darwîn hat bîra min.  Wî malmîratê ku wî bi xwe jî ji fikra xwe bawer nekiriye; ez dibêjim ji bo xapandinê rêyeke xeter hilbijartiye. Heke ji dêvla qafikên seriya lêkolîna xwe li ser mejiyê mirovan û yên meymûna bikirana dê bêtir delîl bi dest bixistana. Ji ber ku gelek mirovan yek car xwe tev nedane û mejiyê xwe ji yê meymûnekî bêtir bi kar neanîne.

Wekî dinê çi heye çi tune, qaqlîbazekî me hebû, carna jê bi nav ewrê helbestan de bazik li xwe dixistin û ji çav reþayê wenda dibû, wisa ku wî jî êdî newêrîbû xwe bera erdê bidana. Na na bazkê wî bi rastî ji bo firê ne xerabin, lê divê ku ji çavan wenda nebe û ji derdora gundê xwe, xwe bernede. Heke te qaqlîbazê me nas nekir wî ji mamosteyekî bipirse, ji hestiyê ku qesab goþt pê ve nahêlin...

Lê ewê ku li þirîtên nedîtî yên dinê bi rêk û pêkiyê li ser piya dihêlin  dikole û niha hîn bêtir di ber xwe dide û dixwaze pêþ gelek kesan jî bide, di çi rewþê de ye. Bila þirîtên ku civatê li ser piya dihêlin jî ji bîra neke... na na tu zanî ez ji kê re dibêjim û silavên min jî bi baran lê bike, netirse ew ji giraniya baran natirse ji ber ku ew rêkên sivikirina baran dizane.

Niha þev li min zîz bûye û bêdengiyeke ecêb dor li min pêçaye û ji dengê gera perwana compîtorê ku carcaran ez lê vediarqilim pêvtir tu deng nemane.

Kekê Qasim ez vegerim ser xwe, heke tu li rewþa min dipirsî ji xwe niha te fam kiriye. Baþ bizane ku yê berê xwe daye xelkê û li kêmaniyên wan nihêriye, gelekê cara xwe ji bîra kiriye û an ji xwe razî bûye. Tu min nas dikî ku ez zû bi zû newêrim ji xwe razî bibim, ji xwe heke heta niha tiþtekî min î baþ heye belkî ew jî ji xwe razînebûna min e. Tiþtê ku di jiyanê de ez pê hesiyam mirov bi destê xwe mala xwe xera dike û li hember armancên xwe bi sedem xwestên xwe yên rojane astengekî/e herî mezin e. Digel ku rê heye ji bo bilindbûneke bêsînor, tedî ji her çendakî carekê mirov bi xaniyê ku hîna tebeqa yekem xelas nebûye ket û hilweþand û dest bi pîlaneke dinê kir, ji bo guhertineke piçûk hemû pîlana xwe serûbin kir. Ev yek ji ber ku mirov bi afirandina xwe gelekî zûker e û hema dixwaze bigihêje armanca xwe. Belê çavên mirov sitêrkan dibînin lê belê destê mirov nagihêje wan, lê em dixwazin tiþtê ku ne ji çavên me, ji xeyalên me xwuya bûn bi desta jî bigrin; ev tevlîhevkirinek e.

Ehmed çi dike? Xwe fêrî nivîsandina bi zimanê dayika xwe dike yan na? Ew lawik tev li te hatiye. Tedî carna jê xwe xist þûna mirovekî mezin û bi gotinên wan ji temenê xwe deh sala mezintir bû û carna jî her tiþt ji bîr kir û bû zarokê berê- em lawikê reben çavînokî nekin, hinik xwê bavîn tifikê bila nerînên nebaþ biteqin bi teqteqa xwê re- lê hêviya min jê heye. Heke di pêlikên jiyanê yên dinê de xwe ji bîr neke, dê karîbe bibe golek ku çend kulm av tê de dicivin.

Êdî ji bo nivîsandinê xwestek bi min re nema, na ya rast situyê min hew dixwaze serê min li hember monîtorê li ser xwe hilgire û êdî jê dilteng bûye.

De gavê bi xatirê te, bi hêviya ku em tiþtên xweþik û hêvîkirî ji we bibihîzin.

Birayê te

Mucteba Baravî