Dewlet Rojeva me diyar dike!

Di rojhilata navîn de her ku fikra netewe û netewperestiyê pêşde çûye pirsgirêka kurd jî aloz bûye.

Li hember van destdirêjayên ku ji hêla dewletê ve têne kirin em nikarin bêjin gelê kurd ta niha helwesta xwe ya pêwîst nîşan daye.

Bêgûman gel,li hember bûyerên ku bi çavê xwe dîtine nerazîbûnên xwe bi awayekî nîşan dane; lê ne  bi wê zanebûn û awayê ku divê bibûna.

Gelekê caran nerazîbûn tenê li hember bûyera ku herî dawî qewimiye hatine nîşandan.

Ji bo mînak heke hinekî girîng hatibin kuştin, neheqiyek bûbe û hwd.

Di hengama ku gel, kel û taqeta xwe ji bo nîşandana nerazîbûna xwe ya li hember wan bûyerên rojane an demkî bikar anîne, dewletê projeya xwe ya mezintirîn û dûdirêjtir bênavber domandiye.

Tiştekî gelekî xweza ye ku gel bi xwe hay ji vê yekê tunebe û jiber ku nerazîbûna xwe li hember ew neheqiya demkî nîşan dabe dilrihet be.

Di vê derê de bar û berpirsiyarî dikeve ser milê rêxistin û rêveberiyên kurda û yên li ser navê vê dozê xwe derxistine pêş.

Divê ku hayê wan ji ev xetera mezin hebe û timî doza bingehîn di bîra gel de bînin ku ew bûyerên demkî an jî rojane diqewimin ji bo çinin û divê xebat û keta berdewamî ji bo çi bête kirin.

Ji bo mînak em bêjim dijmin her rojê gavekê bi nav axa me de hatiye û roja herî dawî jî du gav avêtine.

Heke li vê derê em deh rojên paşiyê hemûyan bi carekê neynin ber çavê xwe em dê tenê li ser herdû gavên roja dawiyê rawestin û heke dijmin gavekê bi şûnde vekişe dê bi me wisa were ku me serkeftineke gelek mezin bidest xist.

Hal ji halê dijmin hêj ji deh gavan gavek bi şûnde avêtiye û neh gav hêj di destê wî de ne.

Heke em bi vê nerînê li bûyeran binihêrin em dikarin bibêjin ku dewlet bi xwe jî pê xweş e ku hin bûyeran di rojeva kurdan de bihêle û bi saya wan nehêle ku li pirgrêkên xwe yên bingehîn vexwar bên û ji bo wan xebatê bikin.

Sîstem gelek pê xweş e ku bi hezaran xelk ji bo zarokekî kurd yê ku hatiye kuştin bimeşin û ew doza kurdistanê ku ew û bavê xwe li ser bûne neye bîra kesekî û neye bilêvkirin.

An jî heke ji bo Bakurê Kurdistanê em bifikirin pê xweş e ku girseyên gel ji bo azadiya Ocalan bimeşin û  doza ku Ocalan ji bo wê di hundir de ye bê jibîrkirin an bikeve rêza duyem û sêyem.

Di vê derê derê de divê ku em karibin daxwazan li gor rûmet û pêdiviyên wan rêz bikin. Ji bo mînak di protestokirina kuştina zarokekî an kurdekî de wêneyên wî bên hilgirtin lê di bin ala Kurdistanê de, di bin diruşmeyên ji bo bidestxistina mafê gelê kurd û kurdistanê… bi vî awayî daxwazên demkî û yên dûdirêj û timî dibin yek.

Wê gavê em dikarin bibêjin her bûyerek ku ji nuh de biqewime dê bibe sedema nuhkirina hizra kurd û kurdperweriyê.

Dê bibe sedema ji nuhde kelandina kel û hestên netewatiyê.

Dewlet tenê vê yekê bi kurda nake her wisa bi Îslamiyan jî dike. Vê gavê tu muqeddesatên ku îslam wan diparêze û sîstema kemalîst ew binpê nekiribin nemaye; lê vê gavê tiştê Îslamî pê dadikevin û ji bo meşa saz dikin tenê mijarên mîna di zanîngehan de serêxwegirtinê ne. Sîstem bi vî awayî mejiyê gelek beşên civakê kor kiriye û nahêle ku bi awayekî berfireh li bûyeran binihêrin û yekpare bibînin. Wan di nava teferruatan de difetisîne û nahêle bi mijarên bingehîn dakevin.

…..

16.11.2005

mkurmanci@hotmail.com