PKKe bi hev re
bi pîlan û piroje
vê yaka hana dikin ku, di cîyê pirsgirêka Kurd û navê
Kurdistanê di rojevê de be, navê PKKê û Abdulah Ocalan
dixin rojevê.
Bêguman di van bûyerên vê dawî
de, him PKKe û him jî pirsgirêka kurd di qada
Navnetewî de, zirarek mezin dibîne. Di 9/11an de Yekîtîya
Ewrûpayê di rapora ku derbarê Tirkîyê de eîşkerkir de, PKKê
sedemê tevlihevîya li Kurdistanê nîşan dide.
Lê di eslê xwe piranîya van
bûyerana, delet dike û li ser PKKê tên hesabkirin.
Dema mirov bala xwe dide durişm
û daxazên apocîyan, ji bilî bijî Apo û PKK, tiştek din tune.
Apo ketîye cîyê pirsgirêka Kurd
û PKKe jî ketîye cîyê Kurdistanê. Bi vî awayî bilindbûn PKKê
daketina Kurdistanê û azadîya Apo jî qeyd û bendkirina
pirsgirêka kurd e.
Serê her kunêrîê û
destpêka her êş û azarê eskerên tirk e û di bin her kevir û
bûyerek de, eskerîya tirk derdikeve, lê di bûyera Şemdînan de,
hinek ji partîya DEHAPê waha digotin:
"Em naxwazin eskerên me di
bin gumanan de bimîne, ev çend kesên rezîl ku ketina nava
eskerên me û van karên ne li rê dikin û navê eskerên me
dilewutînin".
Miletê Kurd ji kurdperwerî û dil
sozîya xwe dadikevin meydana û xwîn xwe didin rijandin, lê
apocî ked û emega wî miletî hemû bi rove berdidin.
Îroj pirs ne pirsa PKKê û Apo ye,
pirsa Kurd û Kurdistanêye. Miletê Kurd ji boyî nasnama kurdî û
desthiladarîyek kurdî ditekoşin, ji bona azadîya welatê
xwe derdikevin serê çîya, lê PKKê ewul bi hedefek xeyalî wek
kurdistana mezin xwe wek nûnerên miletê kurd e, da nîşanadan
û paşê apocîyan, pirs kurd û kurdistanê kirin pirsa Apo û PKKê.
Miletê Kurd, bedel daya û
zarokên wan bi şehîd ketine û mal û milkên wan wêran
bûye, ji ber vê yekê jî naxwazin kesekî din li ser ked û emega
wan rûnê. Lê ji bilî apocîyan li kurdistanê tu alternatîfek bi
hêz tûne û ev yek jî karê apocî û dewletê hêsantir dike.