HELEBÇE  „Heyber“

Em mîna kulîlkên nû vekirî

Û çîmên nû hêşin bûn,

Feqet di nav bahozên bi axû/zehîr de

Şewitîyan, bûn xwelî.

Û dîtin serî heyan binê dunê herkesî

Birînên me yên bi xof.

Feqet çavên neheqên dunê

Ku vekirî nebûn ji tofanên mezluman.

Bi xem û berketinên sexte

Xwe dorpeç kiribû dunê.

Loma carek din

Me kom kom şehid dan.

Carek din bûn hedefa zilmê,

Hedefa gazên axû belav dikin,

Hedefa bombeyên tune kirin.

Carek din dît herkesî

Ku emin gelê herî mezlûm li dunê.

Di bin pagên bi tonan

Ra dibin, serî hildidin nuha,

Heyan dawîyê berxwedidin.

Bona ku ewr axûyê belav dikin

Cîh nahêlînin em tekoşînê.

Yên dîrokê çê dikin emin,

Yên ku sube wê bixwînin,

Zalim çiqas dadikevin

Û mezlûm jî çer berxwedidin

Bibînin û xwe re ders bigirin.

 Ji helbesta Mihemmed Riza Abdul-Malakanî ya bi navê „Heyber“ hatîye girtin

 Temamîya helbestê dest min de tune. Va parcheya dawîya kartpostalekî hatibû nivisandinê. Mihemmed Riza Abdul-Malakanî jî nas nakim. Min tirkî wergerand, orijînala wî bi kîjan zimanîye jî nizanim

Werger: Hesen Polat