Çîrok

Pêş hatina Rojava

Li Rojhilatê bavek hebû

Gihîştin lawên wî Rojava.

 Lawê yekemîn di derîyên rojavayê de

Bi merasîmên mezin hat pêşwazî kirinê

Dû re ji bo rûmeta wî zîyefetên mezin dan

Gotar hatin dayînê ji bo rûmetîya bavê wî.

Şev di nav balîfê ji pûrtikên çûkan de

Law di nav xewnên şefaqên hiphêşin

Reşayîyek sivik hêdîka ket hundir

Ew kuştin û di cîhekê kes pê nezanî de defn kirin

Bavê va di carekî de ji zêdebûna hisêrên hewayê fam kir

Ji ber ku hêfa wî bigire birayê wî şand.

Lawê duemîn di welatê Rojava

Dema ku di kêleka çemekê digerîya

Rastî keçekê di tezetîya çîyan hat

Tu dibêjî qey;

Ji toza mêşa hingivê hildigire,

Ji hewîrên neynikê, biriqîya heyvê,

Ji ronahîya rîya karvanan, tirsa incîyan,

Ji titûna gulan hatîye dunê,

Ne dîya wê, ezmanan ew hanîye dunê,

Rojê porên wê qevş kirîye.

Bi salan du wê ket

Lê nekanî xwe bigêhîne wê,

Mîna kendalekê Rojava ket navbera wan

Dû re jî di rojekê zivistanê de bahozekê sar

Ew girt û bir.

Û lawê duemîn

Serê kendalen mezin

Di nav lepên hartîyên newî de dîtin.

Bavê va ji baranê fêm kir

Ava baranê tal û qemitok bû

Ji ber ku bigêhê sirrê wê bûyerê

Şand lawê xwe yê sêemin.

Lawê sêemîn li Rojava

Pir birçî ma, peliqîya, hevda ket

Lê rojekî di dukanekê de karek dît

Ewê pişt derbazbûna borçitîyê birayên xwe bigeryana

Lê sêhra Rojava zor lê kir

Kar pir bû, wext nedît ku birayên xwe bigere

Dû re jî ew temamî bîr kir

Bû şef, di mayeta wî de pir kes,

Şevan girêdana qirawetê hin bû

Roj hat dikanên wî bûn, bi tilîyan nîşan dan

Bûwû patron, lê hîna jî xulam bû

Çimkî  ruhê wî de xulamtîyê cîh girtî bû.

Rojekî hemşehrîyekê wî di gazînokê de ew nas kir

Jî wî hesaw pirsî, wî jî

Tenê ji ber şerman bavê xwe re

Bi wî re çekik şand.

Bavê nezanî ku va kaxiza çi re dibe

Va çeka buha giran

Qîş kir û havit ber cêwrên kutîyan ku pê bilihîzin

Lê bav gelekê pîr bû

Dest ji tiştên ku kiribû hişê xwe berneda

Lawê çaremîn şand Rojava

Lawê çaremîn xwend, bû zanyar

Gel û welatê xwe

Edet û îdealê xwe

Medenîyetik paşveketî dît.

Bi xwe gihiştibû medenîyetek rast

Zanyarên Rojava ew pîroz kirin

Ew jî mîna hezaran wenda bû û çû

Bavê va jî bi sêhra zimanê tebîetê fêm kir

Rojekê ji mîha malê ya pîroz de şîrek reş hatibû.

Lawê pencemîn şaîr bû

Hewcî nekir ku bav bibêje here!

Hat û ruhê Rojavayê hîs kir

Di derheqê harbûna Rojava û qedera Rojhelat de

Şîîrên mezinê tirajîk û giran ber xwe re hanî.

Komçeyên xwe komkir û xwest ku bizivire

Bi dubarekirina şîîrên xwe di deştan de

Mîna qûmê helîya û çû di rêyan de  

Dor dora lawê şeşemîne

Hîna di derîyên Rojava de hat dîtinê nehat dîtinê

Ew jî elimandin avên şîrinên bi jahr

Alkol vexwar

Dest bi hêjmartina kevirên piyaderan kir

Xanî û zuqaq ji hev nekir

Roj û şev navhev xist

Bi xwe jî rojekî wenda bû û çû

Bav di vê demê de mirîya bû bi keseran

Lawê heftemîn bi temaşa kirina daran mezin bibû

Di daran de gihîştîbû sirra biharê, havînê û zivistanê

Pelên hişk di wî de mîna qederê bûn

Wî jî xwest carekê talîha xwe bicêriwîne

Di şevaqekê de gihîşt Rojawa

Di bajarê herî mezinê li Rojava meydana herî mezin de

Sekinîya û pêşt de ban Xwedê kir

Ji bona kû wî neguherînin

Dû re îlhamek carê de hat wî

Û dest pê kir di ber xwe de kola

Rojavayî komî serê wî bûn û temaşe kirin

Wî qet guhneda temaşekirinê

Kola, bê rawestin kola

Dû re heyan navê ket çalê

Kom mezin bû, pir mezin bû

Wê demê vegerîya û peyivî :

Rojavano!

Ez lawê heftemînê bavekê me

Ku we bê guman şeş lawên wî daquland

Li vir bê guhertin dixwezim bêm defin kirinê

Bavê min ber jana berayên min mirî

Naxwezim ruhê bavê xwe biêşînim

Bê guhertin min por bikin!

Ez dixwezim rojhelatî bimirim

Lê tenê yek hêzek we yî mezin heye:

Yên hemberî xwe guhertin

Min bikujin jî li vir dernakevim

Belkê hestîyên min xwe biguherînin, bibin toz û xwelî

Lê ruhê min xwe naguhere

Ji bo ku wî bixapînin beyxûde je re pir tişt gotin

Bi rojan pan ku belkê ji ber birçîbûnê derbikeve

Ew roj bi roj helîya, lê berxwuda, derneket

Ber vê jana ezman û erd qelişyan

Ew bû stûnek ji nûr ê û helkişîya ezmanan

Rojava holê rakirina vê stûnê eciz ma

Hîna jî wî zîyaret dikin û şifê dibînin

Yên ku xwedî kulên herî bê çare

Yên ku ji dil de birîndar

Yên ku di dilên xwe de rêça însanîyetê hildigirin.

Sezaî Karakoç

 Ji tirkî : Hesen Polat

21ê Nîsanê 2005

Stuttgart

Çavkanî; Sezaî Karakoç, Gün Doğmadan, Stenbol 2000, Rûpel : 409-413