|
Dr. Cuwan Batû
Lê wî pereyên xwe ji sosyalê her meh, quriş-bi quriş, digirt. Gava qurişek kêm bihata wî diçû şerekî mezin bi wan re dikir û gava qurişek zêde bihata ji xwe wî xwe nebihistî dikir. Bo "pêşerojê" jî "Mele Misoger" pere kom dikir û hingî roj diçû jî pereyên wî zêde dibûn. Ji ber ku hem li gor ola (dînê) Îslamê fayîza pereyan heram bû, hem jî li gor xeberê xelkên, heye ku sosyal bi rêya bankê pê bihese ku pereyên "Mele Misoger" hene û ew dikarin çend mehan wan pereyan jê qutbikin, wî pereyên xwe li banqeyan ranedizand.. Ji ber vê yekê bû ku wî, ew pereyan, li şuna ku li bankê razîne, dixist e balgehan, lihêfan û herweha di doşekan de vedişart. "Mele Misoger" carekê ji nişkê ve pê hesiya ku rîska windakirin yan jî dizîna wan pereyan heye! Wî ew pereyan li bayê bezê di bankê de li ser navê birayê jina xwe razand. Li gor vê yekê gunehên fayîza pereyan wê biketa stuyê birayê jina wî. Birayê jina wî xort bû, ew biketa Cehennemê ewqasê ne xem bû, lê gava "Mele Misoger" bi wê rih û gunehên fayîza pereyan ve biçûya huzura Xwedayê xwe, heye ku Xwedê, bi destên zebaniyên Cehennemê mûyê riha wî yeko-yeko bida hilkirin! Roj li pey rojan derbas dibûn, lê destê "Mele Misoger" li ser dilê wî bû ku rojekê wê sosyal gazî wî bike û jê re bêje "gelo wî evqas pere ji kû derê aniye!". Lê kesekî bo vê yekê gazî wî nekir. Rojekê hevalekî wî got ku çima ew jî ji xwe re pizzariyekê venake- pere baş jê tên. "Mele Misoger" got ku di nav goştê pizza de carna mirov dikare goştê berazan jî bikar bîne- ev yeke heram e! Çendî çax derbas dibû, heval, hogir û cîranên wî çendî diçûn bi rêya pizzeriyan ve dewlemend dibûn. Di dawiyê de "Mele Misoger" jî pizzeriyak, lê li ser navê birayê jina xwe vekir. Birayê jina wî dikarî destê xwe bide goştê berêz, lê "Mele Misoger", Haşa, Nauzubillah!… Da ku ew raste rast destê xwe nede goştê berazî, wî lepikên naylon yên dirêj xiste destên xwe û bi vî awayî wî guneh xiste stuyê lepikan! Û gava wî pereyên pizzeyan werdigirt, lepik ji destên xwe ji dizî ve derdixist, da ku muşterî bi vê yekê nehesin…. Bi vî awayî roj bi roj pereyên "Mele Misoger" zêde dibûn û wî pizzeriyek li pey yekî vedikir- Ew û biraye jina wî li ser yekî; kure xwe yê mezin dani ser yekî, kurê nêve û jina wî jî pizzeriyak din rêve dibirin… Bo vê çendê jî hinekan ji dizî ve navê wî kiribûn"Mele Pîzza". Kurdê me yê duwemîn jî hevalên wî, ji ber xemsariya wî, navê wî kiribûn "Xemsar". Wî xwe ji ber "zirne û dahola" darbeya Kenan Evren, serokê darbeya 12ê Êlûnê, sala 1980, bi yekcarî li ser têla stirî ya sinor re qevastî bû û gihandî bû Suriye. Wî jî xwe gihande welateke Ewropa... Xwendina zimanê wî welatî li birêz "Xemsar" jî pirr zehmet hat… Û herweha berî hatina xwe ya bo vî welatî, wî tu caran computer bi çavên serê xwe nedîtibû. Li vir ew çû kûrseke sivik ya computirê û ev aletê ecêp bala wî gelekê kişand bo vê çendê jî ew hinekê hînî bikaranîna wê jî bû. Di dawiyê de wî computirek kevin bo xwe kirrî. Piştî demekê, hevalên wî behs û pesnên internetê kirin. Li gor pesnên wan, mirov dikare rojnameyên rojane bixwîne, xwe serwext û agahdarî pirsa Kurdî bike; malperên xwe hebe ûhwd. Vê yekê bala wî kişand û ew jî bû xwedî internet. Êdî "pencereyek" dinyayê li mala wî bixwe vebûbû. "Xemsar" şevê heya berê sibê çaxê xwe li ser computirê derbas dikir. Hin bi hin, roj û şev derbas dibûn ku dayin û standinên wî û zarok û jina wî kêmtir dibûn. Zarokên wî ji ber xwe de mezin dibûn- wan salên xwe derbas dikirin, di dibistanê de hinek ji wan kêrhatî bûn û hinek jî girêkên xwe yên mezin hebûn, lê wextê "Xemsar" nebû ku haya wî ji vê yekê hebe. Ew bi rastî bûbû "Xemsar". Wî xwe her şev berdida behra bê binî ya înternetê. Hinek hevalên wî bi vê girra wî ya internetê hesiya bûn û wan di neqeba xwe de jê re digotin "Mr.Internet". Wî xwe hînî chatkirina (dayin û standina nivîskî ) înternetê jî kirî bû û vêca "Mr.Internet" şevbêrka xwe bi chatkirinê derbas dikir. Li aliyê din jî jina wî êdî hew dikarî derdê malê, xwedîkirina zarokan, dibistana wan bikişîne. Wê çend caran bala "Mr.Internet" kişand û wî jî her car sond dixwar ku wê ew vê yekê kêm bike, lê gava dibû şev dîsa "sim simayil" bû... Kurdê sêyemîn, ku bêşdarê vê sohbetê bû, li welêt jê re digotin "Çargoşe". Tu kesî nedizanî bo çi ev nav pê ve hatiye kirin. Li welêt, "Çargoşe", kesekî xwedî baqên simbêlan bû. Wî xwe di pirsa Kurd de gelek kêrhatî, jîr û zana û çalak didît. Hema bêje rêxistinek Kurd nema bû ku ew neketî bû di nav de. Wî hertim nerazîbûna xwe bo rêvebirina rêxistinên Kurd dida xuyakirin û pêşniyar dikir ku çawa ew rêxistin pêwîst e rêve here. Bes keseki guhê xwe nedida van pêşniyarên wî… Û herweha, wî hertim dixwest ku
ew bibe serokê rêxistineke Kurd, lê dixuya bû ku havalên wî hertim berî wî ew
cih digirtin dest xwe. -Dûmahîk Heye- (Dem Nû )
|
|
|
||||||||||||||||||||||
Şûjin